Ode

Ik zit in de tuin en mijn gedachten gaan met me aan de loop. Ik schenk alvast een roseetje in want normaal ben je later uit je werk. Vind het altijd fijn om de dag met je door te nemen zo na het werk. Ik tuur naar de sloot. De zwanen komen elk jaar weer. Ze schooien om brood. Ik loop naar de keuken, pak nog een glas want je komt zo. Luister naar het gebrom van een auto op het pad. Ben je daar? 

Ik schrik van mijn gedachte, ik haal herinneringen op van toen, nog niet zo lang geleden.  

Nee... want je bent daar niet. En je komt ook niet. Nooit meer. Je bent in december tot ons grote verdriet overleden. Je komt niet meer op het pad aanrijden en ons lachend een dikke kus en knuffel geven. Je schenkt geen roseetje meer voor me in om vervolgens je benen op tafel te leggen en me aan te horen wat ik nu weer vandaag allemaal heb meegemaakt. 

Mijn gedachten, onze dierbare herinneringen. Ze blijven met me aan de loop gaan. Alle gebeurtenissen groot of klein, we moeten ze nu met zijn drieën beleven. Maar wat doet het pijn en wat missen we je verschrikkelijk. We doen ons stinkende best en we missen je bij elke mooie gebeurtenis, elke dag, elk uur.  Maar we gaan door, sterk, moedig, en met de kop omhoog zoals we aan je beloofd hebben. 

We proberen ons leven weer op te pakken, heel langzaam, stapje voor stapje. We doen het samen en soms alleen. Dat voelt eenzaam, maar je woorden zitten in mijn hoofd. En ik kende je zo goed dat ik weet dat ik op het goede pad zit en als ik wankel spreek je me toe. Jij bent de reden dat we het gaan redden en jij bent onze weg. 

Niet meer samen herinneringen maken, maar nu met de kinderen, met familie, vrienden of alleen. En soms weggaan om de stilte in het huis te ontvluchten. Rouwen is zo intens dat je het alleen echt kan voelen als je er mee geconfronteerd wordt. 

En de wereld draait door. Keihard. Alsof het niet gebeurd is. Maar bij ons stopt de wereld nog steeds, elke dag, elk uur want je bent en was een fantastische vent, vader en vriend.... wij vergeten je nooit....voor altijd in ons hart....dag lieverd. We houden ons haaks. 

Marijke ❤️

Zorgen

Zorgen om de wereld. Welke moeder heeft dat niet. Ik sla de krant open. Op de voorpagina staat een witte grote vrachtwagen. 

Met het hele gezin op vakantie. Ijsjes eten ,zwemmen, uit eten en vuurwerk kijken in het prachtige Nice. De vakantiestemming zit er vast goed in. Het hele jaar heb je er naar uitgekeken. Fijn met je gezin, je kinderen en misschien opa en oma mee. En dan is er die bijzondere feestdag in Frankrijk. Ze vieren de vrijheid. Het vuurwerk is prachtig, je ziet de kinderen genieten. Mooi he mam. Ademloos en met grote ogen kijken ze naar het prachtige vuurwerk wat de lucht wordt ingeschoten. Ze zijn vast al wat moe. Rode konen van alle indrukken en rozig van de zon en het zwemmen. En dan wordt het geluksgevoel dramatisch beëindigd door een laffe daad. Niet te beschrijven en te bevatten wat er dan gebeurd. 

Ik ben aan de buis gekluisterd, volg het nieuws elk uur. Waar moet het naar toe, waar eindigt dit. 

Ik ga terug naar mijn jeugd. Was het toen zoveel beter? Ik denk aan de treinkaping, aan de terroristische aanslag in München, aan de IRA en aan ETA. De tijd is niet veranderd, het lijkt alleen of het zoveel vaker en heftiger gebeurd. 

De hele wereld is eigenlijk altijd ondergedompeld geweest in dit soort laffe zinloze acties waar onschuldige kinderen en families slachtoffer van zijn geworden. 

Maar wat als mijn dochter straks nietsvermoedend in een trein naar Amsterdam zit? En wat als mijn zoon genietend van een sportwedstrijd op een tribune zit met zijn vader? En wat als ik zelf een leuk concert bezoek. Moet ik mij daar van onthouden? 

Mijn vader zegt altijd 'geen zorgen voor de dag van morgen'. Mooi en lief maar wat leven we in een ontspoorde wereld. 

Ik hoop dat mijn kinderen later blijven strijden tegen onrecht en voor iedereen vrijheid ongeacht ras of huidskleur. Ik hoop dat laffe aanslagen hen bespaard zullen blijven en dat ze zich altijd blijven verzetten tegen dit nutteloze geweld. 

Ik sla de krant maar weer dicht en besef me dat zoveel levens zijn beëindigd om niets. Kleine kinderen, gezinnen, totaal ontwricht door groot verdriet. 

Ik kan alleen maar tegen de daders zeggen....en wat als........je kind omkomt, je je ouders moet begraven, je afscheid moet nemen van je lieve zus of broer, waar je mee opgegroeid bent. 

Ik geloof in liefde en in de goedheid van de mens en blijf dat altijd doen. En als moeder zal ik altijd ongerust blijven....

Ik wens alle moeders, die zich af en toe ook zorgen maken, veel sterkte en wijsheid toe in deze bange dagen.  Maar pluk toch de dag. Er is altijd wel iets moois te zien..... X 

De soldaat

Het was druk in de trein. Ik had een zitplaats bemachtigd in een tussenstuk. Net voor de deuren dichtgingen strompelde hij naar binnen. Een grote vent met een mank been en een arm, die op een onnatuurlijke manier tegen zijn lichaam aanhing. Ik zag een soort opluchting op zijn gezicht dat hij net de trein had gehaald. Ongemakkelijk hing hij tegen de deur aan. 'Wil je hier misschien zitten' vroeg ik hem.' Heel graag mevrouw' zei hij. 'Ik kan helaas niet zo lang staan. Ik ben gewond geraakt tijdens een uitzending. Ik ben soldaat,  ziet u.' 

Ik raakte met hem aan de praat. 

' Wat een toestand in Brussel he mevrouw. Ik ben 4 x uitgezonden, kan u niet vertellen waarheen, want ik heb geheimhoudingsplicht. Maar ik kan u wel vertellen dat het een hel was. Ik ben net terug uit dat land. Ik kan niet meer goed slapen. Ik kom elke week bij de psychiater. Ik krijg slaappillen om de nacht een beetje door te komen, heb geen werk meer door al deze toestanden. Ik ben pas 35 jaar. Laatst  was de buurman vuurwerk aan het af steken midden in de nacht. Hij had een leuk feestje, maar ik raakte volkomen in paniek. Ik krijg de beelden weer terug. U wilt niet weten hoe het daar was. Ik was daar om de burgers te beschermen,  maar het is allemaal zo dubbel. Kindsoldaten, die met een geweer op je af komen lopen. Ik heb een soort verkeerde intuïtie gekregen. Ik voel me nergens meer veilig en vertrouw niemand meer. Ik herken ze hoor die bomgordels. U bent veilig bij mij'. Hij grijnsde, schoof ongemakkelijk op zijn stoel en nam een grote hap van zijn croissantje. 

Ik vond het opmerkelijk dat hij zo om zich heen bleef kijken. Eigenlijk was het nergens voor nodig dat hij zich onveilig voelde. Ik zag een echtpaar zitten met een baby. Een paar mensen met hun laptop tas. Die kwamen gewoon uit kantoor en een handjevol studenten met de bekende Eastpack rugzakken. Een meisje, wat helemaal verdiept was in haar IPhone. 

Toch flitste het door mijn hoofd... De mensen in Brussel kwamen ook gewoon terug van vakantie, kwamen uit hun werk of school, verheugden zich om hun geliefden weer te zien, konden niet wachten om ze weer te omhelzen en waren weer blij om naar huis te gaan. 

'Weet u, mevrouw, ik mis mijn broers, mijn matties. Dat zijn niet mijn echte broers hoor. Dat zijn mijn maten in het leger. U kunt zich niet voorstellen wat een  hechte band je krijgt in al die ellende. Je staat er met zijn allen voor en gaat voor elkaar door het vuur. Ik mis dat zo vreselijk in deze samenleving. Wie kijkt er nu nog tegenwoordig naar elkaar om. Iedereen leeft voor zich, er is weinig echte broederschap. Ik vind er eigenlijk niets meer aan'. 

Mijn trein stopt bijna op het station waar ik moet uitstappen. Ik wil nog zo graag iets zeggen tegen deze dappere vent, maar slik mijn woorden in en denk: 

'Weet je, ik hoop dat jij heel snel de liefde van je leven ontmoet, zodat je weer kunt genieten van je leven en een doel hebt in je leven. Dat je blij bent om weer thuis te zijn, een dikke kus en knuffel krijgt en dat er iemand vreselijk trots is dat jij je leven waagt voor de veiligheid van mensen, die er niet voor gekozen hebben om in zo'n vreselijke omgeving te leven'. 

Met deze laatste gedachten pak ik mijn tas op en loop naar de deur. Ik geef hem een dikke knipoog. 

Dag stoere vent. Het ga je goed en ik hoop dat je al je nare ervaringen ooit een plekje kan geven. Ik ben in elk geval wel trots op je! Want wat moeten we zonder mensen zoals jij! Ik maak een diepe buiging......

Xx 

Mijn opa

Je gaf mij een blaaspijpje met een paar erwten. En als oma naar de keuken liep zette je de koekoeksklok op het hele uur. Je deed het 1 keer voor. Heel hard blazen en dan met het erwtje op de koekoek schieten. Snel de klok weer goed zetten als oma weer binnenkwam. En dan samen proestend op de bank. Wat was dat toch altijd een feest. We hebben het wel 100 keer gedaan, maar het verveelde nooit. 

Ik ging altijd naar je volkstuintje. Je leerde me kruisbessen en aardbeien plukken. Ik mocht je tuinhokje schoonmaken en dan kreeg ik altijd een centje van je voor een patatje. 

Een keer per jaar was het echt feest. Dan was er kermis in ons dorp. Je nam me altijd mee en ik mocht net zoveel in de draaimolen als ik wilde tot ik er bijna misselijk van werd. Ik kreeg altijd een grote roze zuurstok en oliebollen. Oma was daarna altijd boos op je. Je had al je weekgeld opgemaakt, maar het kon je niks schelen. 'Het is voor die kleine meid' zei je dan. 

Je was een zeeman geweest en ademloos luisterde ik naar al je mooie en spannende verhalen. Heel vaak haalde je je dan ook nog je mondharmonica te voorschijn en speelde je oude zeeliederen. En op zaterdag bakte je vaak een visje voor ons. Je stond dan de hele middag in het schuurtje visjes te bakken met zo'n lekker krokant korstje. Als je ging oppassen bij ons thuis haalde je me altijd stiekem uit mijn bed. Samen voor de zwart wit televisie en allemaal programma's kijken die ik normaal niet mocht zien van papa en mama. Lekker cola drinken en pinda's doppen. Jij nam altijd een borreltje en als je moe was ging je lekker voor de warme kolenkachel liggen.

En toen werd je ziek. Je was zo ziek dat je in een bed voor het raam lag in de woonkamer. Ik ging vaak naar je toe, want ik woonde zo vlakbij. Je werd zo vreselijk mager. Gelukkig had je me geleerd hoe ik een shaggie moest draaien. Eten deed je niet meer, maar af en toe roken nog wel. Wat heb ik vreselijk gehuild toen je dood ging. Ik heb na je begrafenis nog een paar nachten bij oma geslapen. Zo was ik toch nog een beetje bij je. 

Inmiddels is het ruim 40 jaar geleden dat je bent overleden. Je was een prachtige en gekke opa en ik kijk nog af en toe naar je foto. Dan ruik ik weer de zware shag, herken ik je oude handen en hoor ik je mondharmonica. 

Die lelijke koekoeksklok van oma sleep ik al jaren met me mee en elke verhuizing kom ik 'm weer tegen. Ik beloof je, ik ga hem binnenkort ophangen. Ik regel een pijpje en een paar erwten en ik ga kijken of ik nu wel die koekoek uit zijn huisje kan schieten. Daarna ga ik dubbel liggen van het lachen en doe ik net of jij er ook een beetje bij bent.

Want opa, jij was echt de leukste, de liefste en de gekste opa van de hele wereld. En weet je.....ik mis je nog steeds.... 

Je kleindochter xx 

Engelen bestaan.......

Kun je je voorstellen dat, als je straks oud bent, je misschien niet meer zo gezond bent, veel dingen niet meer zelfstandig kan doen en hulp moet vragen?
Misschien kun je je eigen bed niet meer inklimmen, geen kopje koffie meer zetten, niet even een boodschapje doen. Het zijn nu hele gewone dingen, waar je niet bij nadenkt. Je krijgt misschien niet zoveel bezoek meer. Je kinderen zijn volwassen, hebben het druk en weinig tijd. Je kennissen en vrienden zijn nog maar op 1 hand te tellen.

Je kunt het je eigenlijk niet voorstellen. Op dit moment ga je mee in de snelheid van het leven. Je gezin, je baan, je sociale contacten en tussendoor hou je thuis alles draaiende. Je staat er niet vaak bij stil en dat hoeft ook niet. Maar soms wordt je geconfronteerd met hoe het dan wel zou zijn en dan hoop je dat je nog gezegend bent met een goede gezondheid, je man, je kinderen en hulp als je dat nodig hebt.

En dan zijn daar de reddende engelen. Een groot leger sterke vrouwen, die er altijd willen zijn voor mensen die hulp nodig hebben. Zij ondersteunen onze ouderen, die het niet meer alleen kunnen en daarnaast ook behoefte hebben aan een gewoon praatje en een kopje koffie.

Dit beroep is echt een roeping. En hoe meer ik erover nadenk, hoe meer respect ik krijg voor al die vrouwen (en mannen) die onze ouders en zieken met zoveel zorg en liefde omringen.

Ik kwam laatst iemand tegen die ook dit zware beroep heeft. Zij deelde met mij wat ze die dag allemaal beleefd had. Het was ontroerend:

'Mijn dienst zat er op. Ik was net thuis, trapte mijn schoenen uit en plofte op de bank. Het was een lange dag. 

En daar ging de telefoon. De vrouw van een 98 jarige client belde. Haar man was uit het bed gevallen. Kunt u misschien even komen helpen? 

En daar ga je dan. Schoenen weer aan en gas geven. Toen ik aan kwam zag ik de ontredderde blik in haar ogen. Op zo'n moment heb je maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk helpen  Mijn 98 jarige client lag half onder het bed. Uiteindelijk heb ik 'm in zijn bed kunnen hijsen met een collega. Ik heb 'm toegesproken, gerust gesteld en nog even lekker toegestopt. Hij werd weer wat rustiger en keek mij aan met een dankbare blik. Hij pakte mijn hoofd vast met zijn mooie oude handen en fluisterde in mijn oor: u bent mijn engel'.

Als ze mij dit vertelt, zie ik dat ze trots is op haar baan, 'Het is een feest om bij mijn clienten te komen, ze zijn altijd heel dankbaar en we lachen veel. 'En weet je, het doet mij ook heel goed om mijn 'oudjes' lekker verzorgd achter te laten tot mijn volgende bezoek. Ik word er blij van en je krijgt een bijzondere band met deze lieverds'.

Na dit gesprek wist ik het zeker, jullie zijn gewoon engelen. Met zoveel toewijding en met zoveel bevlogenheid zorgen voor zieken of oude mensen.....wat zou het mooi zijn als nog meer mensen om zich heen kijken en zich een beetje verantwoordelijk voelen voor de medemens. Er zijn zoveel mensen die een klein beetje aandacht, een beetje hulp of gewoon een praatje nodig hebben. 

Ik hoop echt, dat als ik jullie ooit nodig heb, dat er dan ook zo'n liefdevolle engel in mijn buurt is....
ze bestaan echt......ik zal jullie koesteren, dat beloof ik.

xx 

Wasbordje dilemma

Ik ben een verwoed facebookster en kijk elke dag wel een paar keer. Wat mij de laatste tijd opvalt bij alle sport en gezond eten pagina's is dat je zonder suiker, gluten en weet ik veel allemaal moet eten. Daarnaast zie ik dan een lijf met een mooie vrouwelijke buik en daarnaast een gratenpakhuis met een wasbordje. 

Dat moet dan mooi zijn.... Ik zie dan toch liever een klein beetje vrouwelijke rondingen. 

Ik ben zelf gezegend met een redelijk strak lijf, ben keurig op gewicht maar daar sport ik hard voor. Natuurlijk let ik ook op mijn voeding. Door de week eet ik weinig koolhydraten en s'avonds maak ik een overheerlijke salade voor de lunch. Ik neem een stukje chocolade bij de thee en zondig af en toe. Door het sporten blijft echter alles redelijk in balans. 

Ik vraag me af en toe in alle eerlijkheid af 

' waar zijn deze vrouwen mee bezig'. Als je allergisch bent voor bepaalde stoffen snap ik dat je dat niet eet. Maar je mag toch gerust af en toe een snoepje of stukje chocolade, als je daar zin in hebt? 

Daarnaast is er al een tijd het fenomeen planking. In de sportschool, op Facebook en bij alle gezondsheidsbloggers wordt deze oefening veelvuldig aanbevolen. Ook ik moet er aan geloven in mijn Pilates les, maar om dat nu elke dag na het ontwaken te doen. Als ik s' morgens om half 6 mijn bed uit ga ben ik nog slaapdronken. Je moet dan op de grond gaan liggen en je gestrekt opdrukken. Ik geloof niet dat dit voor mij werkt. Volgens mij maak ik dan iedereen wakker met mijn gesteun, gehijg en gekreun. 

Ik zie daarnaast ook veel lekkere recepten voorbij komen, bereid met verse gesneden groente, geen vlees en echt verantwoord. Je zal toch maar de hele week werken en sportende kinderen hebben op de meest onmogelijke tijden. Als ik thuis kom en dit alles moet voorbereiden en snijden gaan we pas om 19.00 uur eten. Dus bij ons vaak de vers gesneden groente uit een zakje van Albert Heijn. Het schijnt minder gezond te zijn, zeggen de bloggers en de gezondheidsfreaks. Ik vraag me af hoe laat zij dan eten. 

Een stuk appeltaart zonder slagroom, zonder suiker, zonder bloem..... Sorry, dat is geen leven. En die American cheese cake eet ik ook op. 

Zuivel... Ook z'on discussiepunt. Ik ben er mee opgegroeid en groot geworden. Melk, de witte motor! Wij kregen vroeger elke dag een toetje in de vorm van vla, yoghurt of pudding. Mijn kinderen nemen regelmatig een glas melk of schaaltje yoghurt. En ik zit nog nog steeds aan de havermout s'morgens. Toetjes beperk ik voor mezelf, maar af en toe een heerlijk soft ijsje als ik aan het netflixen ben....goddelijk. 

Natuurlijk zijn er nieuwe inzichten en onderzoeken naar voeding. De tijd staat niet stil...maar om alles nu te laten vind ik echt te ver gaan. 

Volgens mij is de uitdaging gewoon om normaal te eten en met mate, lekker te sporten en te bewegen, maar af en toe gewoon lekker zondigen!! 

Want als je geniet wordt het leven een stuk leuker en van chocola schijn je je gelukkiger te voelen. 

Ik neem een heerlijk glas wijn en proost op het leven!! Morgenochtend naar de sportschool, dat dan weer wel, maar ook daar word ik vrolijk van.....

Fijn weekend ! 

Xx 

Jeroen

Je stond ineens in de woonkamer van mijn ouderlijk huis. Je was een vriend van mijn broertje. Je haar had je donker geverfd, kistjes onder je broek en je droeg een lange leren jas. Je zag er een beetje verwaarloosd uit. Toch had je een prachtige aanstekelijke lach en maakte het eigenlijk helemaal niet uit hoe je eruit zag. Je vertelde dat je bij je broer woonde. Je moeder was heel jong overleden en je vader had zich dood gedronken. Je oudere broer had zich over je ontfermd, maar kon door omstandigheden niet optimaal voor je zorgen. Eigenlijk was je veel te jong om voor jezelf te zorgen.

Mijn ouders besloten unaniem om je bij ons thuis te laten wonen.

Je werd door ons allemaal met open armen ontvangen. Na een half jaar zag je er weer verzorgd uit, korte haren, schone kleren en een lekker fris koppie. Mijn ouders zorgden ervoor dat je je school afmaakte en dat je voelde hoe het was om bij een gezin te wonen. Wij waren zo gek op je. 

Je had een speciale band met mijn ouders, zij hielpen je zo ontzettend veel. Mijn vader wekte je elke ochtend vroeg als je moest werken. Je was al die rust en regelmaat helemaal niet gewend, maar je bloeide op.  

Een paar jaar later ging je de deur uit. We hebben je nog een paar keer gezien, toen was het over. Je had zo'n enorme bindingsangst door je verleden, dat je alles achter je liet. 

Ruim 20 jaar later hoorden we dat je ernstig ziek was en dat je in een hospice lag. Je had nog wel een grote wens: je wilde mijn ouders dolgraag zien. Ik heb je een lange brief geschreven. Ik wist precies wat ik moest schrijven. Mijn pen schreef alle juiste bemoedigende woorden en gevoelens op. Ik heb zelden in mijn leven zo'n moeilijke brief moeten schrijven. 

Je hebt mijn brief nog gelezen en het ontroerde je zeiden mijn ouders. Helaas ben je daarna heel snel overleden. Ik hoopte dat mijn brief een ingang was om je nog even te zien, te spreken en je te knuffelen.  Helaas lieve Jeroen, die tijd hebben we niet meer gekregen. 

De begrafenis was in besloten kring. Ik heb nog wel een kaart gestuurd naar de liefde van je leven. Je was uiteindelijk na een turbulent leven toch heel gelukkig geworden.

Een week na je overlijden ontving ik een halve brief van je. Helaas heb je hem nooit kunnen af maken, je was te ziek. 

Ondanks dat heb je toch de moeite genomen om nog even aan ons te denken en veel van je herinneringen op te schrijven. Het voelde heel naar dat ik je niet meer kon bellen en kon troosten, maar ik respecteerde je beslissing. 

Dit is voor jou lieve Jeroentje. Jij bent in elk geval nooit uit onze gedachten geweest.
Dag lieve schat. 

Xx 

Stoute schoenen

De meeste vrouwen hebben een grote liefde. Hij heet schoenen. Wat is dat toch met die schoenen?
Eigenlijk wil je voor elke gelegenheid een paar andere schoenen of zijn ze alleen maar voor de 'heb'?

Als ik dan toch besluit om een middagje te gaan shoppen, krijg ik een soort hysterisch gevoel over alle schoenen, die ik die middag ga zien, voelen en passen. Er ontstaat een soort focus op mijn toekomstige grote liefde, terwijl ik eigenlijk voor iets heel anders de stad in moet.
Elke schoenenwinkel loop ik in en elke etalage bestudeer ik aandachtig. Het is niet zo dat ik een voorkeur heb voor merken of bepaalde schoenenzaken, maar kritisch over mijn mogelijk nieuwe liefde ben ik wel.
Elke mogelijke nieuwe liefde wordt met een vergrootglas bekeken. Is de vorm mooi, is de kleur goed en eigenlijk het onbelangrijkste 'zitten ze wel goed en kan ik er wel op lopen'. 

Eigenlijk zou dat het belangrijkste moeten zijn. Maar ja, ik kan zwichten voor een paar schoenen waar ik echt verliefd op kan zijn. Ik koop dus regelmatig schoenen waar ik niet op kan lopen. 

Ik noem dat mijn 'verjaardagsfeestjes schoenen'. Je kunt dan namelijk wel pronken met je fantastische high heels, ondanks dat je er geen meter op kan lopen,
Vrouwen, die dan ook op het feestje zijn zeggen dan standaard  ' Jee, dat je daar op kunt lopen'.
Ik zeg dan quasi nonchalant: " Oh nee hoor, geen probleem, gewoon veel oefenen", terwijl de blaarpleister mijn hiel afknelt en ik weet dat ik de volgende dag slippertjes aan moet door de buitensporige afknelling van mijn tenen.  

Mannen vinden schoenen met hoge hakken sexy en vrouwelijk. Het is niet zo dat ik mij daar wat van aantrek, maar eigenlijk hebben ze wel gelijk. Je loopt anders (zeker als ze te hoog zijn) en je voelt je gewoon vrouwelijker als je je hakken aan hebt. Helemaal als je grote liefde (lees schoenen) net nieuw zijn....je kunt er onafgebroken naar staren. Het voelt als een soort verliefdheid. 

Toen ik een paar jaar geleden in New York was, zag ik heel veel vrouwen op straat, die strak in het pak zaten. Toen ik mijn ogen op hun schoenen richtte, verbaasde ik mij erover dat er een paar sneakers parmantig onder hun deftige en zakelijke pakje prijkte. Eigenlijk vond ik dat een vlag op een modderschuit. Of is dat dan gewoon uit praktisch oogpunt? Met je hakken vastzitten in de metro is eigenlijk ook geen optie. Daarnaast zie je dat iedereen haast heeft in NY. Starbucks in hun hand, donut naar binnen proppen en rennen maar. 

Maar wat schetst mijn verbazing een paar jaar later? In mijn dagelijkse treinreis naar kantoor zie ik dat deze trend is overgewaaid naar Nederland. Vrouwen dragen sneakers onder hun mooie pak en lopen met grote tassen waarin hun high heels verstopt zitten.Je kunt je sneakers zelfs gewoon aanhouden op kantoor.  

Ik heb dus een dilemma. Is het dan een optie om op mijn fietsje naar het station te gaan met mijn high heels om vervolgens vast komen te zitten in de trapper met mijn hak, niet meer te kunnen remmen (ik heb een achteruittraprem) en met een klap het fietsenrek in te storten? Of vast te komen zitten in de roltrap om bovenaan vervolgens met tas en al op mijn gezicht te vallen?
Nee dus. Voor mij dus vanaf nu ook maar sneakertjes (die ik overigens gewoon aanhoud op kantoor) en weet je...ik trek af en toe wel gewoon mijn stoute schoenen aan.....ook leuk.....

xx

Een kleine greep uit mijn kast........

   

Op vakantie met je ouders

Ik neem ze maar weer mee op vakantie, mijn ouders. Ze zijn in de 70, maar nog lekker pittig. 
Pa is net met pensioen en moeder is wel toe aan een weekje zon. Vorig jaar heb ik ze ook meegenomen naar Portugal. Dit jaar gaan we naar Gran Canaria. All inclusive. 
Ik heb 2 hotelkamers geboekt met een lekker zwembad. 

Je merkt gewoon aan veel dingen dat ze wat ouder zijn. Alles wordt 3 x gecheckt of gevraagd.
Toch nog even voor de zekerheid. Het doet mij eraan denken dat mijn moeder, als we in de auto op vakantie gingen, wel 3 x vroeg of de strijkbout wel uit was. En ik moet je eerlijk bekennen, ik heb er zelf ook een handje van.

De lol begon al op Schiphol. We hadden al online ingecheckt. Dus pa kreeg de boarding pass en dan moet je door een poortje heen. Dat ging meteen al mis. Je moet namelijk de barcode op het glazen plaatje leggen. Daar begreep hij helemaal niets van. Gelukkig was er een behulpzame douanier, die dit even voordeed. Wij stonden natuurlijk al lang aan de andere zijde van het poortje'. 

Mijn vader spreekt gewoon Nederlands in het buitenland. Engels? 'Nee hoor, ze begrijpen altijd wat ik bedoel' zegt hij met een grote grijns. Met handen en voeten beeldt hij allerlei dingen uit, bij de receptie van het hotel, in de supermarkt... En als het echt te moeilijk wordt neemt hij zijn kleinzoon mee. Die spreekt vloeiend Engels. Hij zegt dan tegen hem "wij moeten straks samen even weg". Net alsof het een spannende opdracht is, die ze samen moeten volbrengen.  

Het mooiste voorbeeld is dat hij graag een asbak op zijn balkon wilde. 
De schoonmaakster keek hem vragend aan. Hij zei "tippie tippie" en maakte een kloppende beweging met zijn vinger. De schoonmaakster begreep het meteen en stond in een fractie naast hem met een asbak. Eigenlijk gaat er tot nu toe niks fout. Behalve toen hij "la pies la pies" riep toen hij op zoek was naar de toilet. Dat begreep men in Portugal echt niet. Kortom we lachen veel. 

"S'avonds drink ik met mijn ouders een borrel. We hebben mooie gesprekken over vroeger, over ons gezin, over actuele dingen. Normaal heb je het daar veel te druk voor. Een gezin, je werk, je sociale contacten". 

Laatst vroeg ik hem: 'Jeetje pa, al zo lang getrouwd. Wat is jullie geheim?' 

Als je namelijk ziet hoe die 2 schatten nog met elkaar omgaan na zoveel jaar huwelijk. 

Hij maakt de hele dag grapjes, zij knikt, lacht lief en zegt alleen maar 'o ja'.
'Je moet haar gewoon lekker laten gaan' zegt ie met een brede lach. 'Ze gaat haar eigen gang, niet te veel storen'. 

Mijn moeder doet inderdaad gewoon haar eigen ding. Zit de hele dag lekker te lezen, pakt af en toe een terrasje met hem en laat ook hem lekker met rust. 

Mijn vader is een gentleman, hij complimenteert mijn moeder nog steeds met haar uiterlijk.
 'Wat zie er weer mooi uit, wat heb ik toch een prachtige vrouw'. 
Zij straalt dan.. Zo mooi als je in de 70 bent. 

Zou dat dan het geheim zijn? Leven en laten leven en gewoon blij zijn met elkaar. 

Dus we nemen ze weer lekker mee op vakantie. Heb er zin in en eigenlijk geniet ik er net zo veel van als zij. 
En ach, ik ben gezegend....ik heb ze alle twee nog'. 

Het verlies

"Hij is overleden" zei ze met een snik in haar stem. "Het is nog zo onwerkelijk, maar ik ben blij dat het afgelopen is. Wat heeft hij geleden de laatste paar dagen. Het is mensonterend. Hij is overleden in de nacht. Het ging zoals hij was. Geen poespas, geen pottekijkers en met respect". 

Ze stopt even met praten. Haar zwarte mascara wordt vermengd met een dikke traan en laat een zwart spoor achter op haar wang. 

"Ik ben zo blij dat ik nog bij hem ben geweest. Ik heb hem kunnen knuffelen en heb zijn hand vastgehouden. Hij was een oude brompot, maar hij had altijd toch die twinkeling in zijn ogen. Hij was zo trots op zijn kleinkinderen en kinderen. 

Hij liet dat nooit zo blijken, maar ik voelde dat het zo was. De meeste mensen uit die generatie vinden dat moeilijk om te zeggen, dat is ze ook niet geleerd".

En nu is hij overleden en hij wordt in besloten kring begraven. Wist je dat hij gek was op biljarten ? Hij heeft een kamer vol trofeeën. Ik wil er een paar in zijn kist leggen, dat is toch mooi. Hij was daar ook zo trots op".

"De band met mijn zussen was al sterk, maar is nu nog sterker geworden. We zijn nooit zo knuffelig tegen elkaar, maar nu vielen we elkaar in de armen en lieten elkaar bijna niet meer los. 

Ik word er zo emotioneel van als ik daar nu over nadenk. 

Mijn moeder heeft het heel zwaar. Het is hartverscheurend. Ze zijn al ruim 50 jaar getrouwd en dan moet je verder alleen. Zonder je maatje......" 

"Ik heb mijn herinneringen" zegt ze "en deze zal ik blijven koesteren. Ik draag hem in mijn verdere leven mee in mijn hart. Het is de vader, die mij heeft leren fietsen, die me op mijn donder gaf als mijn vriendje stiekem bleef slapen, die me leerde hoe ik mijn gezonde verstand moest gebruiken en die altijd liefdevol voor mijn moeder zorgde. Het was een bijzonder mens". 

Ze staat op. "Ik ga nu weer naar mijn moeder, er moet zoveel geregeld worden. Tot gauw" en weg is ze. 

En allemaal krijgen we te maken met de dag dat je afscheid moet nemen van je geliefde, van je ouders, van mensen, die je heel dierbaar zijn. 

Het prachtige gedicht van Toon Hermans verwoordt eigenlijk alles. De eenvoud van woorden....ik ben er stil van....

Speciaal voor jou lieve vriendin.......ik wens je veel sterkte vandaag. 

Nu het rouwrumoer rondom je is verstomd

De stoet voorbij is, de schuifelende voeten

Nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt

En in de stilte zal ik je opnieuw ontmoeten

En telkens weer zal ik je tegenkomen

We zeggen veel te gauw; het is voorbij

Hij heeft alleen je lichaam weggenomen

Niet wie je was en ook niet wat je zei

Ik zal nog altijd grapjes met je maken

We zullen samen door het stille landschap gaan

Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken

Raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Xx

Ps. Wil je me regelmatig volgen? Klik dan op de startpagina (internetversie van deze pagina) op Bloglovin.( rechts op de pagina) Je hoeft alleen maar je mailadres in te vullen. Of laat je mailadres achter in het desbetreffende vakje onder in de pagina. 

Zodra ik iets nieuws plaats, krijg je automatisch een mailtje. Doen=lief 

Verre reizen

"Ik ben niet zo'n globetrotter" zegt ze met een reisgids in haar hand. "Ik ben het ook helemaal niet gewend die verre reizen. 

Tegenwoordig is het gewoon om met je hele gezin een verre reis te maken. 

Wij gingen vroeger naar Markelo. 

De tent werd neergezet, het bier voor mijn vader ingegraven en naast onze slaapzak lag een closetrol. Eigenlijk was het heel romantisch.

De kaarsjes werden s'avonds aangestoken en de fles Apfelcorn kwam op de tafel. Iedereen ging bij elkaar zitten, er werd gekaart, er werd gezongen en er werd veel gelachen. 

Vlakbij was een jeugdhonk. Daar kon je cola en bier kopen, er was leuke muziek, dus ik was daar veel met mijn broer. We moesten wel om 23.00 uur thuis zijn. Het was altijd stikdonker in dat bos naar de camping toe. Natuurlijk vonden wij 23.00 uur veel te vroeg. Mijn broer en ik lagen samen in een tentje en uiteraard waren we altijd keurig op tijd thuis, maar dat kwam door onze goede tactiek. Met kleren en schoenen in de slaapzak en dan maar wachten tot we vader hoorde snurken. Dat was niet zo verwonderlijk na de fles apfelcorn. Zachtjes slopen we dan uit de tent om vervolgens weer naar het jeugdhonk te gaan. Prachtige jeugdherinneringen."

"Nu wil ik mijn kinderen wel eens een keer meenemen naar Verweggistan. We hebben heel Europa inmiddels gehad. Dus ik heb nu reisgidsen gehaald over Bali. Zondagmiddag heb ik de pubers voorgesteld om naar Bali te gaan. Met trots legde ik de reisgidsen op tafel. Ze keken er even in en keken elkaar aan. Wat denk je wat ze zeiden?" 

1) Wat moesten ze daar doen?

2) Veel te ver vliegen

3) Hebben ze daar wel een zwembad met veel glijbanen?

4) Hebben ze daar ook stokbrood en cola? We kunnen toch niet 2 weken op rijst leven? 

5) Excursies door de rijstvelden en naar de tempels? Echt niet!

Gewoon lekker strandje, zwembadje, glijbaantje, biljartje, en all inclusive. 

6) Het aller aller belangrijkste....hele dag WiFi mam? 

"De oudste had een ander voorstel". Hij zei "Mam, waarom gaan we niet gewoon naar Portugal? Dat vinden we het allerleukste. Het geld dat je dit jaar dan bespaart, kun je wegzetten voor papa en jezelf. Dan ga je naar New York volgend jaar. Dat is namelijk echt een vette stad. Wij willen wel mee, maar als je met papa alleen gaat is ook goed."  

Ik observeer haar. Je ziet dat ze stapelgek is op haar kinderen, ze krijgt een bepaalde vertederende blik in haar ogen, een echte moederkloek. Ze vervolgt haar gesprek. 

"Mijn ouders zijn binnenkort heel lang getrouwd." Ze slaakt een diepe zucht. 

"Ze willen graag met het hele gezin een weekje weg en ik moet dat regelen. Buitenland is reële optie. Dus ik vroeg aan de jongste puber wat hij het allerleukste vond."

"Laten we maar gewoon naar Centerparc gaan, de Eemhof, mam. Daar heb je zwembadje, glijbaantje, biljartje en all inclusive. Opa vindt dit ook het allerleukste, net als Markelo." 

Ik zie een grote glimlach op haar gezicht verschijnen. 

"Weet je" zegt ze tegen me en kijkt me aan. "Mijn droom om met dolfijnen te zwemmen op Bali werd onmiddellijk de kop ingedrukt. Maar ach meid, mijn tijd komt nog wel. Die dolfijnen zwemmen er over een paar jaar ook nog wel. Mijn kinderen lijken gewoon op mij....niet te ver van huis. Wat maakt het eigenlijk uit waar je zit. Je moet genieten van elkaar en de zon moet schijnen. Maar als je diep in mijn hart kijkt....Markelo blijft toch de allerleukste vakantie....."

Xx 

Mijn middelbare school maatjes.

De rector was een hele indrukwekkende maar lieve man. Mijn moeder had ooit nog eens les van hem gehad en hij noemde mij dus ook Betty. Ik was namelijk regelmatig bij hem op bezoek, als ik weer eens iets rebels had uitgespookt. 

Een mooi voorbeeld was in de biologieles de voortplanting van fruitvliegjes bestuderen.  Men neme 2 fruitvliegjes in een potje en de week erna waren dat er heel veel. Voor mij was het dan de uitdaging om de fruitvliegjes te laten ontsnappen zonder dat de leraar dat opmerkte. Ik werd natuurlijk gesnapt en de leraar verzocht mij op dwingende toon het lokaal te verlaten. 

We vonden het ook bijzonder interessant om de sigaretten te pikken van onze ouders en deze op te roken in de bosjes bij de school. Wanneer we dan groen en geel in de klas zaten, was het wel de bedoeling dat we er uitgestuurd werden, want we moesten echt even naar de toilet. 

Het was een mooie tijd in de bloei van je leven. Het vormt je zoals je nu bent, maar echt makkelijk was het niet. Je begint dingen te ontdekken, onderweg naar het volwassen worden en je focus verleg je van studie naar het mannelijke schoon. Wat waren we daar druk mee. Zo vermoeiend om constant maar verliefd te zijn en je de hele dag van je mooiste kant te laten zien. Elke pauze zag je als kans om je haar te kammen en je make-up bij te werken. 

Daarna ga je op eigen benen staan, studeren, het huis uit, werken. Het contact met je schoolmaatjes verwatert en je begint aan een nieuw leven. 

En toch als je wat ouder bent, ga je je afvragen hoe het met iedereen gaat. Met je hartsvriendinnen, waar je lief en leed mee deelden. Waar je s'nachts stiekem mee afsprak en dan na de nachtelijke escapades weer probeerde geluidloos de trap op te komen in je ouderlijk huis. Bij je vriendin zogenaamd huiswerk maken, maar dan toch ineens andere plannen hebben, omdat je wist dat je grote liefde met een brommer op de hoek stond van het schoolplein. 

Ik zie ze elk jaar, mijn middelbare schoolvriendinnetjes en wat zijn ze nog leuk. Allemaal verschillende sterke vrouwen met allemaal hun eigen leven en verleden. Getrouwd, gescheiden, kinderen, kleinkinderen. En op z'on bijzondere avond voelen we ons weer zo dicht bij elkaar. De wijn komt op tafel, we halen herinneringen op en ons leven komt voorbij. Het is weer even zoals toen in de fietsenstalling en wat voelt dat weer goed. Het is alsof de tijd dan heeft stil gestaan. 

Ik ben trots op ze en het bijzondere is dat die klik van toen blijft en voor het leven is. Dag lieve schoolmaatjes. Tot volgend jaar, het was weer heerlijk om jullie te zien. Xx 

 

Piet Paniek

Hij werkt er nog niet zo lang, de nieuwe collega. 

Hij ziet er altijd onberispelijk uit. Zijn kleren zijn behoorlijk studentikoos en 

s' morgens begroet hij zijn collega's altijd met een gulle lach. Een beetje een voorbeeldig schoonzoontype. 

Zodra hij binnen is op kantoor gaat zijn versnelling meteen op full speed en installeert hij zichzelf behendig en snel op de flexplek. Want hij heeft het druk...heel druk. De hele dag rent hij van afspraak naar afspraak, propt een broodje naar binnen als lunch en loopt als een wervelwind door het kantoor.

Deze jongen heeft energie....veel energie, misschien te veel energie. 

In zijn vrije tijd moet hij ook veel energie kwijt, dus fietst en zwemt hij de godganse dag in alle weekenden. Een rustpunt heeft hij niet echt, behalve een dochter en een vrouw die af en toe heel hard aan de handrem trekken. 

"Ik zie het af en toe gewoon niet meer zitten, want wat is het druk" zegt hij tegen zijn charmante assistente.  "Het gaat maar door en door" en weg is hij weer. Toch heeft hij bijna alles onder controle. 

Het is een hele aardige vent, maar dat tempo van hem, daar wordt iedereen zenuwachtig van. Zijn assistente dwingt hem tot rust en orde. Ze is charmant met haar blonde krullen, maar hij gunt zichzelf geen tijd om te zien hoe leuk en goed ze eigenlijk is.  De versnelling wordt na 5 minuten weer van 1 naar 5 gezet. Hij komt met gierende banden en vertrekt met gierende banden. 

Je vraagt je wel eens af of z'on jongen daar nou zelf niet moe van wordt. Maar nee, tijd kost geld, dus full speed. 

Eigenlijk moet deze Piet Paniek af en toe gestopt worden. Dat moet wel hardhandig gebeuren. Ik denk dat het handig is om op z'on mannetje een aan-uit knopje te installeren. En als het echt te erg wordt, trekt zijn charmante assistente gewoon de batterijen eruit. 

Ik denk dat dit echt de enige remedie is om hem even in de "zen" stand te krijgen........

En toch..ik zou hem voor geen goud willen missen....soms krijg je er namelijk zelf ook grenzeloze energie van.....

Moeder en dochter

Ze stond bij de schriften en agenda's te kijken. Ze was al bijna net zo groot als haar moeder, maar je zag dat ze nog heel jong was. Heel slank, lange benen en geen make-up. Ik schatte haar een jaar of 13. 

"Mam, de dingen die jij uitzoekt zijn echt vet kinderachtig. Ik wil deze en niet die". 

"Ik vind dit echt te duur hoor" zei de moeder. Zo'n boekenhoesje voor zoveel geld. Dat is toch niet normaal". 

De dochter rommelt nog even in het schap en kijkt wederom haar moeder boos aan. ""Jij koopt toch ook dingen die je leuk vindt en waarom moet ik nou met dat domme kaftpapier lopen op school. Vet stom, je doet het maar om je eigen boeken".  Ik zie de moeder onverstoord en een beetje negerend verder kijken in het schap met de schoolbenodigdheden en ze doet nog een poging om haar dochter te overtuigen. "Maar deze lijkt er toch op en is de helft goedkoper".  De dochter is onverbiddelijk. "Ik moet die niet, dat is niet de juiste kleur".  De discussie gaat nog even door, waarop de moeder dan toch uiteindelijk zwicht voor dochter's keuze. Dochterlief kijkt blij en moeder sjokt achter haar aan naar de kassa.

Zomaar een herkenbare situatie bij de Hema. 

Ik heb mij altijd afgevraagd hoe dit toch kan. Waar is de vasthoudendheid  en het consequent zijn van sommige moeders (en vaders ) toch gebleven? 

Met schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik geen haar beter ben. 

Nog steeds zwicht ik regelmatig voor de keuzes van mijn kinderen, ook al ben ik het er niet helemaal mee eens. 

Maar eigenlijk ben ik er achter waarom we dit doen......Het is gewoon de liefde........xx

Een dag vol tranen

"Hij ziet het niet meer met me zitten " zegt ze met tranen in haar ogen. "Hij ziet geen toekomst meer in mij. Hoe kan dat nou, ben ik nou echt zo naïef geweest. We wilden gaan samenwonen. En nu weet hij het ineens niet meer. Hij wil wel vrienden blijven maar dat kan niet als je nog zo gek bent op iemand." Ze gooit haar mooie blonde haar een beetje voor haar gezicht om haar tranen te verbergen voor haar omgeving. 

Haar vriendin geeft haar een papieren zakdoekje om haar tranen te drogen en probeert haar te troosten. 

"Ik begrijp het ook niet" zegt ze tegen haar. "Je bent z'on bijzonder mens, mooi van buiten en mooi van binnen. Maar de liefde kan zo maar een andere wending krijgen. Het komt wel weer goed met je. Dit moet ook weer een plaatsje krijgen, ook al denk je zelf van niet." 

De verdrietige vriendin rommelt in haar tas en haalt haar telefoon te voorschijn. "Ik check toch nog even of ie misschien een berichtje heeft gestuurd " zegt ze. 

"Misschien is het allemaal wel 1 grote vergissing."

Ze kijkt op haar telefoon en stopt 'm met een teleurgestelde blik weer terug. " Het is echt over" zegt ze "en dat doet z'on vreselijke pijn."

De vriendin slaat haar armen om haar heen en geef haar een dikke kus. Ze drinken met een grote teug hun glas wijn leeg en vertrekken samen. 

Zomaar een gesprekje in een grand café. 

Liefdesverdriet....wie kent het gevoel niet? Jong of oud...... Hartzeer...alsof de wereld stilstaat. Maar het gaat altijd weer over. 

En uiteindelijk gaat de zon weer schijnen, want wie wil er nou niet een leven vol liefde? Xx

Fitness vrouwtje

Eindelijk heb ik mezelf zo ver dat ik weer fanatiek ga sporten in de gym. Ik kom er regelmatig en gemiddeld 3 x in de week. 

Daar is ze weer .... Het kleine gespierde vrouwtje. Ik kan haar moeilijk schatten qua leeftijd. Je ziet dat ze wel wat ouder is aan haar mooie getekende gezicht met een paar diepe groeven. Haar lijf is strak en ze loopt parmantig in een strakke broek tussen de jeugd door. 

Met verbazing kijk ik iedere keer naar haar. Elk apparaat raakt ze aan met een souplesse en handigheid als een volleerde fitnesster. Heel geroutineerd zorgt ze ervoor dat de juiste gewichten worden ingesteld voor haar fitness oefeningen. 

We raken in gesprek. ' U bent toch ook nog fanatiek op uw leeftijd. Volgens mij bent u hier ook elke week' zeg ik. 

Ja zegt ze en ze stopt even met het apparaat. Ik kom hier 3 x in de week. Ik fitness al 30 jaar. Ik ga niet achter de geraniums zitten. Het oog wil ook wat en ik ben in topvorm. Ik ga nu weer verder hoor. 

Ik kijk om me heen en wil graag eens een nieuw benen apparaat uit proberen. Ik kijk op de gebruiksaanwijzing, dit moet lukken. Na een paar setjes stop ik even. En ineens staat ze naast me. Dame u doet het helemaal niet goed. U moet met deze oefening doorgaan tot u echt niet meer kan. 

Dank u wel dacht ik de volgende ochtend toen ik amper mijn bed kon uitkomen van de spierpijn........het was misschien toch iets te veel van het goede............

Meisjes van bijna 50

Mooie gesprekken in de trein: meisjes van bijna 50 

Ze is mooi, donker en een frivool typje. Haar nagels zijn keurig verzorgd en aan haar make-up is veel zorg besteed. 

Als ze lacht zie je dat haar tanden gebleekt zijn, maar dat is okee. Ze krijgt er wel iets jongs door. 

Tja zegt ze tegen haar vriendin dan word ik binnenkort 50. 

Ik heb eigenlijk niet zo veel zin om dat te vieren. Eigenlijk wil ik me gewoon verstoppen. Het klinkt een beetje oud en zoals mijn moeder altijd zei: alles gaat naar het zuiden hangen. Nou zegt de vriendin heb je wel eens in de spiegel gekeken? Zolang jij nog nagefloten wordt hoef jij je nergens voor te schamen. En al die mannelijke aandacht vind jij nog steeds super interessant. Je bent toch wel blij met het cadeau namens de vriendinnen ?

O zeker wel zegt ze ik ben eigenlijk wel benieuwd want daar droomt elke vrouw toch van? Ik weet alleen niet wat ik aan moet. En stel je voor dat ze me eruit pikken, dan moet ik toch goed voor de dag komen. De vriendin begint keihard te gieren van het lachen. Je hoeft gerust niet uit de kleren hoor dus je kan met een gerust hart je bangmaker aan. Brullend van het lachen graaien ze hun tasjes bij elkaar om uit de trein te stappen.

Ik kan het niet laten en spreek de dame in kwestie aan : Goh vertel je nu nog wel even welk cadeau je hebt gehad? Jazeker zegt ze met een brede greins. Ik ga met mijn vriendinnen naar de Chippendales. Verder lachend en kakelend verlaten ze de trein. De rust is weer wedergekeerd in de coupe. Maar wat zou ik dolgraag met deze dames meewillen........zoveel plezier en humor. Jullie zijn een voorbeeld voor meisjes van bijna 50. 

Dit verhaaltje is gepubliceerd in de Libelle week 25 2015

Lieve dakloze mevrouw

Haastend uit mijn werk om de trein te halen, moest ik toch nog even wachten op het station. Vanuit het niets stond ze daar.....Capuchon op, paar tassen mee en ze ging naast me zitten. 
Dag mevrouw zei ze. Ik durf het eigenlijk niet te vragen, maar heeft u 0,30 of misschien 0,40 eurocent voor me. Ik moet namelijk vandaag 3,- bij elkaar sprokkelen. Het Leger des Heils is vol...dus ik moet op zoek naar een andere slaapplaats. 
Bent u dakloos ? vroeg ik......Ja.....zei ze met haar hoofd weggedoken in haar capuchon. Ik kom uit een hele gewelddadige relatie en ben weggegaan. Ik moet nu voor mijzelf zorgen, maar ik hoop dat ik binnenkort weer een huisje krijg. Dat lijkt me zo fijn. Als u het niet heeft hoeft het niet hoor, maar misschien kunt u wat missen. 
De andere mensen op het station keken mij aan, doet ze het of doet ze het niet? En als ik je nu wat geld geef, dan heb je vannacht een bed en wat te eten? Ja zei ze. Ik graaide in mijn tas naar mijn portemonnee, haalde er 5 euro uit en overhandigde het de lieve dakloze mevrouw. Dank u wel mevrouw..wat heerlijk, nu kan ik ook lekker wat gaan eten. Ik gaf haar een grote glimlach en weg was ze. 
Mensen om mij heen keken me hoofdschuddend aan. Ze keken mij aan met een blik.....u wordt in de maling genomen hoor.  Ik dacht.....ach deze lieve dakloze mevrouw heeft al problemen genoeg. Je gaat echt niet voor je plezier op straat leven met deze kou. 

Ik hoop echt dat ze die nacht een warm bed heeft gevonden ....Misschien heeft ze wel van mijn geld een fles drank gekocht.....dat is ook goed.......de waarheid zal ik nooit weten......en dat hoeft ook niet.

MarijkeF

Nb. Dit verhaal is ook gepubliceerd in Libelle 15, 2015